Της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος!

 Κρυμμένα στα βουνά του Αράκυνθου τα χωριά Λιθοβούνι και Μεσάριστα να αγναντεύουν τη λίμνη Τριχωνίδα, ελλόχευε από καιρό τώρα ένας κυοφορούμενος θάνατος. Αιτία και αφορμή μια γυναικεία φιγούρα. Σε μια μικρή κοινωνία ανθρώπων όλοι συζητούσαν τον παράνομο έρωτα της γυναίκας του προέδρου του χωριού και θύματος εν προκειμένω με τον θύτη. Τα δύο κυρίαρχα πετρώματα του βουνού, δηλαδή οι φλύσχες και οι ασβεστόλιθοι, διαμορφώνουν δύο αντίστοιχους, διακριτούς χαρακτήρες, όπως οι εμπλεκόμενοι. 

Ήταν μεγαλόψυχος ή όχι το θύμα που δέχτηκε πίσω την γυναίκα του, μετά την άτακτη φυγή της με τον εραστή της στην γειτονική πόλη της Πάτρας; Ή επιζητούσε εκδίκηση και δεν πρόλαβε; Όσο κι αν ήταν σύντομο το χρονικό διάστημα των δύο μηνών που έκανε την επανάστασή της η πέτρα του σκανδάλου επέστρεψε μετανοημένη, ή της έλλειψε η οικονομική ευμάρεια που της παρείχε ο σύζυγος; Άβυσσος η καρδιά της. Αν όντως μετάνιωσε έπρεπε τουλάχιστον να αλλάξει κατοικία με την οικογένειά της έστω κάπου κοντά να μην διασταυρώνονται τα βλέμματα τους. Στο Αγρίνιο ή στο Μεσολόγγι να είναι άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. 

Ακόμη και ο σύζυγός της μη μπορώντας να αντέξει την κοινωνική κριτική θα μπορούσε να το προτείνει, αφού επέστρεψε στο χωριό και ο παράνομος εραστής! Τίποτε από όλα αυτά δεν έγιναν. Προτιμούσαν να συνυπάρχουν στο ίδιο ερωτικά κολάσιμο περιβάλλον που έχει τους δικούς του νόμους, όσο πιο μικρή είναι η κοινωνία. Σε έναν περίγυρο όσο πυκνή βλάστηση και αν έχει, δεν μπορεί εύκολα να κρατηθεί ένα ένοχο μυστικό και να ξεχαστεί τόσο εύκολα και γρήγορα. Τα χωριά στεφανώνονται από ένα πυκνό δάσος με φυλλοβόλες πλατύφυλλες Βελανιδιές που το θρόισμα των φύλλων εκτόξευσαν το μυστικό στην ευρύτερη περιοχή.

Και ο δράστης τι έκανε; Γιατί δεν έφευγε τουλάχιστον αυτός που δεν είχε οικογένεια; Πέραν όμως από την κλονισμένη εμπιστοσύνη ένθεν κακείθεν προτίμησαν να μείνουν στον ίδιο τόπο και να εκτοξεύουν προς αλλήλους απειλές μέσω τρίτων ότι ο φόνος θα πραγματοποιούνταν από οποιονδήποτε εύρισκε πρώτος την δύναμη με δεδομένο ότι όλοι το σχολίαζαν και ουδείς έκανε τίποτε προς αποτροπή…